کلاسیسیسم


كلاسیسیسم به آن مكتب ادبی گفته میشود كه با مایه گرفتن از هنر وادب یونان و رم باستان از سده پانزده تا هیجده در اروپا خود نمائی داشته است .

اصول و قواعدی چند است كه مكتب كلاسیسیسم را گسترش میدهد و آنرا از دیگر مكتبهای برجسته و بركنار میدارد . این اصول را میتوان بدینگونه دسته بندی كرد :

1-نمایش طبیعت: هنرمندان كلاسیست بیش از هر چیز میبایست سازنده خوبی باشد .

سارده كار كه نمونه كارش را استاد كار كائنات و هستی بوجود آورده باشد و او بایست آنرا در آثار خود نقاشی كند .در این نقاشی و نگاگری دست هنرمند كلاسیست باز است و جنبه های نیك ودلخواه طبیعت را برمی گزیند و با آب ورنگ خیلی بیشتر ودلپذیرتر بر روی صفحه كاغذ مینمایاند.

2-توجه به گذشتگان: ویژگی دومی كه در كار این دسته هنرمندان چشمگیر است نگریستن و پروای بی اندازه آنان به خداوند ذوق و هنر باستان است . اینها همواره برای یافتن بهترین و برجسته ترین قالبها نمونه های هنری به كاوش و بررسی در گنجینه گذشتگان می پردازد .از این است كه زمانی همر یونانی و گاهی هوراس و ویرژیل رومی در آسمان اندیشه و نوشته آنها جلوه گری مینماید.

3-پروای خرد : هنرمند مكتب كلاسیسیسم هرگز در جولان اندیشه پا از دایره خود بیرون نمی نهد ؛به گفته روشن تر هیچگاه همچون رمانتیكها دچار پنجه رویا و خیال نمی گردد

اصل خرد همواره راهبر هنرمندان كلاسیست است وآنان را از سرنگون گشتن به دامان ((رویاهای شاعرانه))باز میدارد از همین رو كه می بینیم پیروان این سبك همچون راسین ولافونتن در فرانسه و شكسپیر و میلتون در انگلیس؛ پروای زیادی در تراوشهای روان خویش نسبت به خرد نشان میدهند .

4-آموزندگی ودل پسندی : یك پدیده كلاسیسیستی میبایست حتما در جامه سادگی و دلپسندی ؛پدیده ای انگیزاننده و آموزنده باشد ؛ زیرا آموزش نیكی ورواج خوبی ها و زیبائی ها هدف اصلی یك هنرمند كلاسیك است .

5-جلوه راستی :آنچه را كه نیك و درست است ؛هنرمندبه قهرمان داستان خود می بخشد و به رفتار او جلوه درستی و راستی میدهد ؛تا با آموزش نیكی و نمایش واقعیت مردم را به سوی خوبیها و روشنائی ها راهبری نماید .

این مكتب در سده های شانزده وهفده به اوج توانائی وگسترش خود میرسد ودر فرانسه ؛

ایتالیا؛ آلمان وانگلیس سخنوران زیادی بدان روی مینهد و برخی چون ویلیام شكسپیر

دگرگونی های چندی در پایه های آن پدید میاورند. پدیده های این مكتب بیشتر به گونه شاهكاری جاودان ادبیات جهان نمودار گردیده كه بنام های ((شادینامه)) (كمدی)

((غمنامه)) (تراژدی) ((رزم نامه)) (حماسه)و همچنین ((شادینامه و غمنامه))(تراژدی كمدی)شناخته شده اند.