سایر انواع هپاتیت

سایر انواع هپاتیت

هپاتیت یک اصطلاح عمومی است که به التهاب کبد اشاره دارد. این بیماری ممکن است از عوامل مختلف عفونی (ویروسی، باکتری، قارچی و انگلی) و غیر عفونی (داروها، سموم و اختلالات خودایمنی) ناشی شود؛ در مقالات قبل با هپاتیت های نوع A,B ,C آشنا شدیم.

هپاتیت های HAV، HBV و HCV می تواند موجب بیماری حاد با علائم تهوع، درد شکمی، خستگی، بیقراری و زردی شود. هپاتیت ویروسی به طور کلی برای اشاره به التهاب کبدی ناشی از ویروس های هپاتوپروپیک از جمله: هپاتیت A یا HAV, هپاتیت B یا HBV، هپاتیت C یا HCV و انواع هپاتیت D یا HDV و هپاتیت E یا HEV نیز می باشد. ویروس های دیگر که ممکن است باعث ابتلا به هپاتیت شوند، اما در ابتدا کبد را آلوده نمی کنند، عبارتند از:

سیتومگالوویروس (CMV) – ویروس Epstein-Barr – آدنویروس – ویروس هرپس سیمپلکس (به ندرت).

از زمان معرفی واکسن های ایمن و موثر برای HAV و HBV در دهه 1980، بروز عفونت های حاد ناشی از این ویروس ها در انگلستان کاهش یافته است. در عین حال، HEV یا ویروس هپاتیت E به عنوان عامل مهمی برای هپاتیت حاد شناخته شده است. با هم نگاهی به سایر انواع هپاتیتمی اندازیم:

1- هپاتیت D

ویروس HDV، یک ویروس RNA تک رشته ای غیرمعمولی و معیوب است. این ویروس نیاز به حضور HBV دارد تا تکثیر شود. عفونت HDV تنها در بیمارانی که برای آنتی ژن سطح هپاتیتB مثبت هستند، (HBsAg) توسعه می یابد. عفونت ممکن است همراه با HBV (عفونت مشترک) یا پس از عفونت HBV (سوپر عفونت) به دست آید.

2- همه گیرشناسی

– حدود 15-20 میلیون نفر مبتلا به HBV در سراسر جهان به HDV نیز مبتلا هستند.

– این عامل مهمی در آسیب شدید حاد و مزمن کبدی در برخی از نقاط جهان (دریای مدیترانه، بخشی از اروپای شرقی، خاورمیانه، آفریقا و آمریکای جنوبی) است.

3- راه انتقال

ویروس برای عمل کردن و برای انتشار خود در هپاتوسیت یا سلول کبدی نیاز به hepadnavirus دارد و به همین دلیل به عنوان یک عفونت مشترک با HBV یا به عنوان یک سوپر عفونت در افراد مبتلا به عفونت مزمن HBV به دست می آید. بنابراين مانند HBV انتقال آن از طريق قرار گرفتن در معرض خون آلوده و محصولات خونی است. این ویروس می تواند از طریق پوستی و ارتباط جنسی منتقل شود. انتقال در دوره پریناتال نادر است.

4- ویژگی های بالینی

ویروس HDV فقط در سلول های کبدی تکرار می شود و بنابراین آسیب سلولی مرتبط با عفونت HDV عمدتا مربوط به کبد می شود. تصور می شود که آسیب کبدی ناشی از ایمنی به عفونت HDV مربوط می شود. عفونت HDV مشترک با HBV ممکن است با افزایش خطر ابتلا به هپاتیت بالینی شدید، نارسایی کبدی بسیار شدید، بیماری مزمن کبدی، سیروز و کارسینوم هپاتوسلولار مرتبط باشد.

5- تحقیقات

آنتی بادی ضد HDV . سایر تحقیقات برای هپاتیت، نارسایی کبدی، سیروز و کارسینوم هپاتوسلولار نشان داده شده است.

6- کنترل و مدیریت

درمان های فعلی شامل اینترفرون آلفا pegylated و پیوند کبد است که می تواند شفا بخش باشد. در غیر این صورت کنترل، حمایتی است.

7- پیشگیری

همانند HBV می باشد.

8- هپاتیت E

ویروس HEV ژنوتیپ 3و4، می تواند بیماری کبد را در انسان ایجاد کند. منبع اصلی آن در خوک است. در انسان، عفونت ممکن است از نشانه بسیار جزئی تا بسیار شدید، متفاوت باشد.

– مرگ و میر بین 1 تا 4 درصد است و می تواند در زنان باردار 25 درصد باشد.

– در کشورهای با منابع محدود، عفونت HEV بومی است و به طور عمده از طریق آلودگی منابع آب گسترش می یابد. انتقال ویروس از خوک های خانگی به انسان رایج است و میزان بالای سرولوژي ویروس HEV در کارکنان کشتارگاه و دامپزشکان شناسایی شده است. ارزیابی شده است که یک سوم جمعیت جهان در تماس با ویروس بوده اند.

9- همه گیر شناسی

– در بعضی از مناطق، شایع ترین علت ویروسی هپاتیت در بزرگسالان و کودکان بزرگتر است که موجب شیوع اپیدمی بزرگ در شبه قاره هند، آسیای مرکزی و جنوب شرقی خاورمیانه و بخش هایی از آفریقا می شود.

– مرگ و میر در حاملگی بالا است. عفونت داخل رحمی (± نوزادان مرده به دنیا آمده) شایع است.

10- راههای انتقال

– سرایت این ویروس توسط مسیر گوارشی و شبیه به HAV است.

– سرایت از طریق آب آشامیدنی، آلوده ترین منبع عفونت است.

– انتقال فرد به فرد نادر است، اما انتقال مادر و نوزادی رخ می دهد.

– گسترش زونوتیک ممکن است رخ دهد، مانند سایر حیوانات (پستانداران، گاو، خوک، گوسفند، بز و جوندگان) مستعد پذیرش عفونت هستند.

11- ویژگی های بالینی

– این نیز شبیه به HAV است، بدون خطر ظاهری بیماری مزمن کبدی.

– انکوباسیون 2-9 هفته است.

– این معمولا بیماری خود محدود کننده است.

– هیچ گزارشی از عفونت مزمن با HEV وجود ندارد.

– ویروس HEV معمولا بیماری خودمحور حاد مانند HAV را ایجاد می کند. بیماری بسیار شدید در حدود 10٪ موارد اتفاق می افتد.

– در حاملگی، میزان مرگ و میر ممکن است 15-20٪ باشد.

12- تحقیقات

– سرولوژی هپاتیت

13- کنترل و مدیریت

– این عمدتا حمایتی است، مشابه HAV.

14- پیشگیری

– سیستم تخلیه فاضلاب و بهداشت خوب.

– اجتناب از شیر آب در مناطق خطرناک (اکثر شیوع بیماری ها با آب آشامیدنی آلوده مرتبط است.)

– گاماگلوبولین بی اثر است.

– هیچ واکسنی در حال حاضر در دسترس نیست.

15- ویروس هپاتیت G

ویروس GBV-C که قبلا به عنوان ویروس هپاتیت G شناخته میشد، یک ویروس لنفوتروپ انسانی است که با ویروس HCV مرتبط است. تا به امروز، GBV-C به طور قانع کننده ای با هیچ بیماری مرتبط نیست. با این حال، به نظر می رسد در مقابل عفونت HIV محافظت می کند.

– در ابتدا دو ویروس مجزا زمانی که میمونهای تامارند با سرم این بیماری (GBV-A و GBV-B) تلقیح شده بودند، شناسایی شد.

– سومین ویروس، GBV-C بعدا از یک نمونه انسانی جدا شد (این ویروس جدید هپاتیت G بود که به طور جداگانه در سال 1996 شناسایی شده بود).

– هر سه از اعضای خانواده ویروسهای Flaviviridae هستند و دارای همخوانی قابل توجهی با HCV هستند.

16- همه گیر شناسی

عفونت GBV-C شایع است و در سراسر جهان قسمت شده است. ممکن است عفونت پایدار بدون علائم بالینی و یا بیماری در افراد دارای سیستم ایمنی ضعیف، و افراد سالم ایجاد کند.در کشورهای توسعه یافته، 1 تا 5 درصد از اهداکنندگان خون سالم در زمان اهداء خون، خونریزی می کنند. شیوع آن در کشورهای در حال توسعه بیشتر است، در حالی که تا حدود 20 درصد از اهداکنندگان خون در بعضی از مطالعات، دارای ویروس در خون هستند.

17 – پیش بینی

گرچه عفونت GBV-C رایج است و ممکن است برای چندین دهه ادامه داشته باشد، اما اکثر افراد سالم، ویروسی را که درخون دارند، در عرض دو سال از عفونت پاک می کنند.

دفعات بازدید : 41